Wie is er bang voor de Introvert?
Er bestaan veel misverstanden de introvert. Ze zijn moeizaam in de omgang, je kunt er slecht mee praten, een domper op elk feestje. Er is, kortom, van alles mis met ze.
De meeste mensen weten van zichzelf wel of ze extravert of introvert zijn, maar voor degene die twijfelen volgt hier een onwetenschappelijke beschrijving:
Extraverte mensen halen hun energie uit de omgang met andere mensen. Het zijn de mensen die, als ze een paar minuten alleen zijn, meteen hun telefoon grijpen om iemand te bellen. Ze gaan vaak en graag naar feestjes en bijeenkomsten om lekker bij te kletsen, gezellig te doen en nieuwe mensen te leren kennen.
Introverten halen hun energie uit zichzelf. De typische introvert komt alleen onder dwang op een feestje, en is dan vaak als eerste weer vertrokken. Liever duikt hij in een boek, of schrijft in alle rust een weblog. Of gaat fijn zitten dagdromen.
Extraverten hebben de overhand (de meerderheid is extravert), en in onze westerse cultuur wordt extraversie als een positieve eigenschap gezien. Het is dan ook niet zo vreemd dat introverten worden bezien als mensen met een gebrekje; als mensen die even over hun introvertheid heen geholpen moeten worden om een volwaardig lid van de samenleving te kunnen zijn.
Daarmee gaan we alleen wel voorbij aan de werkelijke verschillen tussen een extravert en een introvert, en als je een introvert probeert te forceren zich als een extravert te gedragen haal je jezelf, en hen, een hoop ellende op de hals.
Introvert is niet hetzelfde als verlegen
Dit is verreweg het grootste misverstand dat extraverten over introverten hebben. De extravert probeert de introvert mee te krijgen naar feesten en partijen. De introvert bedankt beleefd; de extravert vraagt of er iets mis is en de introvert ontkent dat. De extravert, die helemaal opkikkert bij het idee van een gezellig feestje alleen al, kan alleen maar concluderen dat de ander verlegen is, of onsociaal, want voor hem is dat de enig mogelijke reden.
En als de extravert een koetjes-en-kalfjes gesprek aan te knopen met de introvert is het alsof hij tegen een muur praat.
En de extravert ziet de introvert vooral bezig met solitaire zaken als lezen, schrijven en dagdromen.
Dan moet-ie wel onsociaal zijn, niet dan?
Niet, dus. Introverten verschillen in biochemisch opzicht van extraverten. Hersens van extraverten zijn betrekkelijk ongevoelig voor dopamine, een neurotransmitter die verband houdt met plezier en beloning. Om voldoende dopamine te generen moet de extravert continu zijn hersens prikkelen met nieuwigheden, andere mensen, andere omgevingen.
Introverten daarentegen zijn betrekkelijk overgevoelig voor dopamine; als ze er te veel van krijgen raken ze overprikkeld. Ter compensatie produceren hun hersens dan acetylcholine, een neurotransmitter die vooral belangrijk is voor geheugen- en intellectuele functies.
Kort samengevat: de bedrading verschilt tussen introverten en extraverten; er is dus niet zonder meer iets mis met de introvert.
Introverten houden niet van small talk
Als je met een introvert wilt praten, sla de koetjes en kalfjes dan maar over. Introverten vinden het heerlijk om te praten — maar wel diepgaande conversaties over onderwerpen die ze na aan het hart liggen. Ze vinden het geweldig om het gesprek aan te gaan en prikken dan al snel door de oppervlakte heen. De meeste introverten vinden #small talk# maar tijdsverspilling, of het moet al met iemand zijn die ze nog maar net kennen.
Het nadeel is dat de introvert daardoor nogal arrogant kan overkomen, maar het is gewoon een kwestie van voorkeur. De extravert vind het heerlijk om zo maar wat te kletsen. De introvert gaat liever de diepte in.
Introverten gedragen zich wel degelijk sociabel
Zeker wel. Introverten kunnen zich prima sociaal gedragen, alleen wederom minder vaak en op een andere manier dan de extraverten.
De introvert geeft de voorkeur aan diepgaande conversaties. Ze kunnen energie halen uit gesprekken over onderwerpen die belangrijk voor hen zijn, en te weten te komen hoe anderen daar over denken, de achtergronden vast te stellen, de discussie er over aan te gaan, enzovoorts.
Introverten kunnen ook prima dingen doen waar extraverten van nature goed in zijn: voordrachten houden, een feestje trekken, iemand volledig van z’n sokken kletsen — maar voor maar een korte tijd. Daarna hebben ze tijd nodig om weer bij te komen.
Introverten hebben tijd alleen nodig
De extravert denkt dat de introvert iets op ‘m tegen heeft omdat hij zich steeds maar weer afzondert. De introvert is wel gevoelig voor de aandacht van de extravert maar ze hebben nu eenmaal tijd voor zichzelf nodig om weer bij te komen. Gun ze die tijd. Er is niets mis met ze. Ze zijn niet verdrietig of gedeprimeerd: ze moeten alleen even hun accu’s weer opladen.
Introverten kunnen sociaal prima uit de voeten
Introverten zijn zich over het algemeen prima bewust van alle sociale nuances, alle gewoonten en hebbelijkheden van sociale interactie. Ze doen alleen niet zo vaak aan het spelletje mee, waardoor de extravert geneigd is te denken dat de introvert sociaal niet zo handig is. Dit versterkt het beeld van de introvert als nerd, geek of loner.
Proberen een introvert te veranderen in een extravert is schadelijk, want het geeft de introvert het gevoel dat er iets aan hem mankeert, en dat kan z’n zelfbeeld en zelfrespect beschadigen.
Introverten hebben echter genoeg te bieden. Ze kunnen met fantastische nieuwe ideeën komen; ze zien dingen die anderen over het hoofd zien; kunnen goed luisteren; en hebben gewoonlijk een geweldig concentratievermogen.
Er is niets mis met introverten.
(5 votes, average: 4.40 out of 5)
Loading ...
Okay nu snap ik eindelijk wat er aan de hand is met een goede vriend van me die me tot waanzin drijft met z’n zwijgen en mijn uitnodigingen met een kutsmoes afslaat.
Nu begrijp ik eindelijk ook waarom ik al mijn energie die ik heb in die vriendschap moet steken,hij is introvert en ik absoluut niet.
Maar moet je als introvert dan contact mijden met extravert personen en als je kinderen extravert zijn, zijn ze dan onhandelbaar ?
Ik werk in de sociale sector, hou van feestjes en nieuwe mensen ontmoeten. Toch ben ik introvert. Vroeger had ik daar moeite mee, schaamde ik me ervoor. Stille mensen zijn nu eenmaal minder populair dan mensen die altijd op de voorgrond treden. Nu ben ik me ervan bewust dat ik introvert ben. Ik ben een beetje verlegen, ik ben een kalm persoon, maar ben ook tevreden met mezelf. Ik ben er nu zelfs trots op dat ik ook de rust heb om met een boek op de bank heerlijk weg te dromen of om dingen alleen te ondernemen. Probeer het positieve van het introvert zijn te zien!
Dit herken ik helemaal. Ik vind het wel nadelig dat ik introvert ben
Was ik maar extrovert
heerlijk om dit artikel te lezen en er zo veel herkenning uit te halen! ik deel een kamer met een extravert persoon en als ik gehaast, moe, of me om een andere reden niet lekker in m’n vel voel voel ik me overweldigd door haar uitspraken, acties etc. Dan trek ik het mezelf aan, wilde ik dat ik anders was (lees: me niet gehandicapt voelen in het niet kunnen reageren omdat het allemaal te snel voor me gaat, ik eerst na wil denken, wil kunnen afwegen). Vraag mij ook niet onverwacht of met veel mensen om me heen wat voor werk ik doe want dan sla ik compleet dicht. Bescheiden, afwachtend, traag, ‘dat je daar aan denkt!’, gevoelig, stil, rustig, zijn zo wat termen die over me gezegd worden.
na het lezen van dit artikel heb ik weer het gevoel er te mogen zijn. dank daarvoor!!!!
Ik haat extraverten. Omdat ze mij als introvert discrimineren. Omdat ze mij mijn baan afnemen, keer op keer, telkens weer ontslaan omdat ik niet haantje de voorste ben. Ik haat extraverten. Zij hebben het leven dat ik wil, met een leuke partner, een gezin en een leuke baan. Ik haat ze, ze maken me kapot. Ze geven mij geen plek in de samenleving.
Beste Bert,
Bedankt voor je stukje, vooral de conclusie is mij uit het hart gegrepen.
Ik heb me eigenlijk al grotendeels ontworsteld aan het idee dat er iets mis zou zijn met introvert zijn. Dat is een lange strijd geweest, vooral met mezelf, maar ook met een omgeving die mij lang niet heeft geaccepteerd zoals ik ben.
Ik heb de sterke kanten van mijn introversie leren uitbuiten, leren zien dat je met een introverte, meer beschouwende, analytische houding een rol kan vervullen in een groep, voor evenwicht kan zorgen.
Toch heb ik het er nog dagelijks moeilijk mee. Nee, introverten houden niet van small talk, maar voor mij geldt dat dat nog iets dieper gaat: ik kan het wel (dat kun je gewoon leren), maar ik voel niet de drang zomaar contact te maken met een onbekende. Ik heb het idee dat ik daar toch veel mee misloop.
Ik vind extraverten helemaal niet sociaal. Ze kletsen eindeloos over henzelf en wat hen bezighoudt. Ik zie ze als holle vaten die constant weer gevuld moeten worden met aandacht van anderen. Ze hebben geen energiebron van binnenuit. Het is daarom dat heel extraverte mensen me binnen vijf seconden al gaan vervelen. Ze zijn veel te behoeftig en wat ze te melden hebben vind ik zelden interessant.
Goed artikel! Heb ter aanvulling een boekentip voor mensen die er meer over willen lezen:
The introvert advantage – how to thrive in an extravert world
en, zoals ook in de sidebar linksboven te zien zou moeten zijn, is in het Nederlands vertaald als Het Introverte Type: Een Stille Kracht. Dat is zeker een aanrader.
Bedankt voor je reactie!
Wow, wat herkenbaar..
Mooi, helder omschreven
Onlangs heb ik een Meyers-Briggs test ingevuld en daar kwam uit dat ik een 90-10 verdeling heb wat betreft introvert vs extravert gedrag, waardoor ik iets meer op ging zoeken over introvert gedrag en op deze site terechtkwam.
Door de omschreven `naar binnen gerichte energie` kan je inderdaad wat afstandelijker overkomen, maar dat hoeft inderdaad niet te betekenen dat je niet sociaal bent..
Sommige persoonlijke eigenschappen voelden wat mij betreft wat tegenstrijdig, maar zijn me wel duidelijker geworden na het lezen van deze omschrijving:
-niet verlegen en tegelijk moeite met small talk..
-sociale gelegenheden gezellig vinden en tegelijk vermoeiend
Fijn om een soort verklaring te hebben voor de schijnbare tegenstellingen..
Hoi,
Ook ik heb (pas vrij recent) ontdekt dat een groot aantal van de eigenschappen die ik sinds mijn jeugd als ‘abnormaal’ en ‘lastig’ heb bestempeld (o.a. moeite met grote groepen mensen, small-talk en niet erg houden van feetjes/ borrels e.d.) eigenlijk grotendeels toe te schrijven zijn aan mijn introverte aard. Daarnaast was ik (en ben ik nog steeds) ook altijd behoorlijk onzeker over hoe ik overkom op andere mensen. Deels heeft die onzekerheid te maken met het feit dat ik vaak bang ben om ‘saai’ en ‘ongezellig’ over te komen vanwege mijn introverte eigenschappen, maar gek genoeg verdwijnt die onzekerheid altijd volledig zodra ik in een goed/diepgaand gesprek met iemand beland. Op zulke momenten kan ik vaak ineens heel makkelijk praten en heb veel te vertellen. Ik krijg daarna ook vaak te horen dat mijn gesprekspartner het leuk/ interessant vond om met me te praten.
Mijn probleem is nu alleen dat als je nieuwe mensen wilt leren kennen, je zelden meteen zo’n diepgaand gesprek kunt beginnen…. daarvoor moet je meestal eerst door een zeker ‘minimum’ aan small-talk heen worstelen. En omdat ik dat juist zo moeilijk vind, heb ik het idee dat ik veel mogelijkheden misloop om interessante nieuwe mensen te leren kennen. En het lijkt me ook dat dit nog veel meer geldt voor het ontmoeten van interessante andere introverten……
Ik vraag me dus af: is er niet een internet-site oid waar introverten elkaar kunnen ontmoeten? Zo ja: waar vind ik die? En zo nee: wordt het dan niet eens tijd dat iemand die bouwt……?
Er is momenteel een aardige discussie gaande op Fok! forum over dit onderwerp. Zie http://forum.fok.nl/topic/1427593/
-Bert
Dit stukje is verhelderend. Vooral dat je duidelijk maakt dat het niets met verlegenheid heeft te maken vind ik heel herkenbaar.
Ik ben momenteel aan het solliciteren en heb nu veel te maken met de snelle extraverte recruitment-jongens en -meisjes die er niet al teveel begrip voor hebben dat er ook mensen zijn die niet zo zijn als zij….
Vooral de stukken die ik net heb gelezen over de introvert veranderen naar een extravert is ijzer sterk omschreven. In mijn hele leven loop ik tegen dit soort dingen aan. Mensen die je willen veranderen en dat je dan uit eindelijk ontploft en dan verkeerde dingen gaat doen. Afgelopen week weer. Bijna het kantoor op het werk verbouwd omdat ik mijn gevoelens niet goed onder woorden kon brengen.
Laat mijn maar zoals ik ben. dan voel ik me het lekkerste.
Niet altijd het gevoel te hebben dat dat je te min ben of dat weer op moet boksen tegen extraverte mensen die je willen veranderen. In mijn beoordelingsgesprek van 2009 moest ik meer gesprekken aan gaan met mijn teamleider en collega’s en dat soort dingen. Toen zag ik mijn beoordelingscijfer de eerste paar uur ging het goed maar naar en paar uur niet meer, na dat ik er goed over nagedacht.
“Er is niets mis met introverten”
Ik ben blij dat het eens gezegd wordt!
Ook ik herken mezelf heel sterk in het bovenstaande. Vroeger was ik ook nog eens wél verlegen. Of beter gezegd: kwetsbaar. Onzeker, juist over het introvert zijn. Ik werd vaak als te serieus ervaren. “Small talk” is inderdaad niet mijn ding…
Voor mijn gevoel werd er niet veel goed gevonden aan hoe ik overkwam. Ik moest altijd maar spontaner zijn volgens anderen. Ik heb zo vaak gehoord dat ik saai overkom (zelfs van mijn familieleden), afstandelijk, timide, niet sociaal genoeg. Tot stug aan toe. Ik moest deze kwalificaties van anderen wel geloven, hoewel ik mezelf er niet in herkende. Als je voor je gevoel jezelf vriendelijk en open naar anderen opstelt en je krijgt te horen dat de ander je als “stug” ervaren heeft komt dat als een klap in je gezicht aan. En je wordt heel onzeker over hoe je overkomt. Het lijkt voor je gevoel wel alsof de persoon die tegenover je staat je door een verwrongen spiegel ziet.
Als iemand me werkelijk leerde kennen waren ze altijd verbaasd. “Goh, je bent helemaal niet zo stil en verlegen”.
Natuurlijk heb ik ook wel eens positieve reacties op mijn introverte aard gekregen. Ik krijg bij stressvolle situaties steevast te horen “dat ik zo koelbloedig en rustig” over kom. En “rots in de branding” genoemd worden is ook niet vervelend. Maar overwegend heb ik toch vooral veel negatieve reacties gekregen.
Heel goed artikel. Wat ik vooral herken in dit artikel is de behoefte om regelmatig op te laden. Na een gezellige avond of een hele dag mensen om me heen ben ik vaak zo moe van het gepraat en alle indrukken (prikkels) dat ik echt even tot mezelf moet komen. Ook drukke mensenmassa’s, winkelstraten, harde muziek (ook in winkels) is niet aan mij besteed. Ik heb me weleens afgevraagd of ik de enige ben die daar last van heeft. Alsof je ook maar aan het beeld moet voldoen van gezellig meedoen…voor mij is dat soms zo’n opgave.
Beste Bert,
Mooie, goed geschreven of vertaalde teksten op je weblog! En met de prettig rustige vormgeving die mij als introvert zeer bevalt.
Mijn eigen ervaring met introvert zijn gaat nog wel verder dan dat er niets mis is met introvert zijn. Binnen mijn sociale en werk-omgeving heb ik een aantal rollen waar die gemiddeld meer extraverte medemens me graag in ziet, zoals vertrouwenspersoon, taalkundige, maker van werk-vergemakkelijkende programma’s en meedenker of adviseur in zaken waar ‘de snelle oplossing’ niet werkt.
Ik heb zo het vermoeden dat veel introverte mensen (en dan meer in de positieve zin zoals Carl Jung hun omschreef dan in de negatieve, meer ‘gemankeerde’ versie van Hans Eysenck) zo’n rol herkennen: puur op grond van je persoon rollen hebben die in een extraverte omgeving goed van pas komen en ook zeer gewaardeerd worden.
Evolutionair gezien moet dat natuurlijk ook wel. Als de extraverte meerderheid het belang van de introverte minderheid niet inzag, dan zouden ‘zij extraverten’ het niet redden en ‘wij introverten’ niet meer bestaan.
Hans de Groot
Coach te Amstelveen
Beste Hans,
Bedankt voor je vriendelijke woorden. Aanmoediging doet het altijd goed
Tegenstellingen hebben elkaar nodig, inderdaad. Zon en regen, orde en chaos, dag en nacht, extravert en introvert: het een behoeft het ander. Waar je een extravert kunt inzetten om een feestje extra sjeu te geven kun je een introvert goed gebruiken als reflectie partner.
Het gaat mij in dit artikeltje vooral om 2 zaken:
* Introvert is niet hetzelfde als verlegen: wie verlegen is moet zich niet gaan verschuilen achter een label als ‘introvert’ om zijn of haar gedrag voor anderen maar meer nog voor zichzelf goed te praten. Ga er op uit!
* Introversie heeft een biochemische oorzaak. Hou daar rekening mee, zoals een topsporter goed op haar lichaam past, en gun jezelf de rust en stilte om indrukken te verwerken.
Bedankt voor je opmerkingen in ieder geval!
-b
Eindelijk is er iemand die het opneemt voor de introverten! Daar ben ik blij om. Hopelijk zet dit artikel recruiters en mensen die verantwoordelijk zijn voor werving en selectie aan het denken om niet altijd af te gaan op de eerste indruk. Eerste indruk hoeft niet altijd goed te zijn, zeker niet als wij geneigd zijn om mensen in hokjes te stoppen of te denken vanuit de prototyperingen.
Laat je maar eens verrassen door introverte werknemers! Immers stille wateren hebben diepe gronden.
Beste Anoniem,
Het is voor een introvert heel wel mogelijk om zich aan te passen aan wat er door de extravert verwacht wordt. Introverten zijn vaak (ook) verlegen, maar dat is af te leren. Wat niet is af te leren is dat ‘extravertje spelen’ de introvert veel energie kost. Je moet als introvert tijdig en op je eigen manier energie bijladen om het spel vol te kunnen houden.
Aan de andere kant is het voor een extravert misschien nog wel lastiger om zich introvert te gedragen dan voor een introvert om zich extravert voor te doen.
-b
Ik voldoe aan bijna alle kenmerken van de introvert, sommige zelfs heel sterk, alleen heb ik een groot talig vermogen en spreek heel gemakkelijk (in tegenstelling tot wat men blijkbaar gemiddeld bij introverten tegenkomt). Het gevolg kan zijn dat ik lange tijd niets zeg en alleen maar luister, en dan ineens mijn volledig geformuleerde idee op tafel leg. Voor iemand die lange tijd zijn mond heeft gehouden lijkt dat een paradox. Bovendien werkt het brein van de gesprekspartner vaak in kleinere blokjes, waardoor de hoeveelheid informatie die deze persoon in een keer van me te verstouwen krijgt in een keer erg groot is.
Da’s soms best lastig.
Beste Anoniem,
Zeer herkenbaar. Ik moet opeens denken aan een onflatteuze foto van mij in de schoolkrant, jaren terug, met daaronder het onderschrift: “Dit is Bert. Hij is op dit moment in opperste concentratie voor een geweldige nieuwe vinding . . . . of een dom antwoord.”
Om de een of andere reden leek het voor de anderen alsof ik een retourtje Mars (of Venus) had gemaakt en met een volslagen idioot idee weer teruggekomen was.
Zolang je jezelf er maar bewust van bent gaat ‘t wel en kun je je aanpassen aan je gesprekspartner, maar anders…
een tijd geleden blogde ik dit: http://www.met-k.com/2009/02/de-wereld-en-zijn-introverten.html
Een extravert is geneigd meteen te reageren op nieuwe informatie, niet om een standpunt uit te spreken maar eigenlijk denkt de extravert hardop. Een introvert is geneigd eerst te luisteren en de informatie te verwerken. De introvert komt pas met een standpunt als hij alle zaken op een rijtje heeft.
Misverstanden ontstaan vaak omdat de introvert het hardop denken van de extravert aanziet voor het verkondigen van een standpunt.