Hoe overwin je uitstelgedrag: Niet afmaken, maar beginnen
Uitstelgedrag kan een zware wissel trekken op zowel je werk- als je privéleven. Gemiste kansen, stress, irritatie, schuldgevoelens, overwerk, tegenzin: allemaal symptomen. Hoe kom je er aan, en hoe kom je er af?
Niet afmaken, maar beginnen
Onze hersens zijn heel goed in associëren. Als wij aan de belastingaangifte denken, denken we ook meteen aan pensioenen, jaaropgaves, aftrekposten, bonnetjes verzamelen, lijfrentepolissen, ouderschapsverlofkorting, en wat al niet. Het nadeel is dat we bij een taak als “belastingaangifte doen” gelijk ook die hele berg aan geassocieerde taken zien liggen. Daar willen we liever niet allemaal tegelijk aan denken — en dus denken we maar liever helemaal niet, en blijft het liggen tot het laatst mogelijke moment.
Als je je richt op het afmaken van een taak of klus waarbij je niet alle stappen meteen kunt overzien, of waarbij je ze juist maar al te goed kunt overzien, raak je al snel overweldigd. ‘Moet ik dát allemaal doen?!’ Uit puur lijfsbehoud — want zoveel energie heb je niet — ga je het dan maar uitstellen.
De oplossing is om je niet te focussen op het afmaken, maar op het beginnen. Vervang de vraag ‘Hoe kan ik dit afmaken?’ door ‘Welke eenvoudige, fysieke handeling kan ik nu uitvoeren om dit een stapje verder te brengen?’ In het geval van de belastingaangifte, bijvoorbeeld, zou je kunnen starten met het opzoeken van de jaaropgaves van je werkgever. Als je het hebt over het opruimen van de garage of zolder — ook zo’n pokkeklus — ga dan eerst eens met pen en papier aan de slag, en schrijf op welke tien minuten-klusjes je kunt doen om het een stapje verder te brengen. Doe genoeg van die tien minuten-klusjes en op een dag is je garage keurig netjes opgeruimd.
Van de chinese taoistische filosoof Lao Tzu is de uitspraak: “The journey of a thousand miles begins with a single step.”
De truc is je te richten op het nemen van die enkele stap, en niet op het behalen van de finish.
Dit artikel is deel van een serie over het overwinnen van uitstelgedrag. Lees ook:
deel 1, Niet moeten, maar willen,
deel 3, Niet perfect, maar goed genoeg,
deel 4, Niet afzien, maar pret hebben en
deel 5, Niet eindeloos, maar timeboxen.
(No Ratings Yet)
Loading ...
Steven Covey stelt in 7 habits dat je moet beginnen met het eind voor ogen. Jij stelt hier (ik ga kort door de bocht) dat dat eigenlijk niet handig is, omdat je het dan misschien niet meer overziet. Leuke benadering. Ik ga toch meer voor Covey. Stel eerst je doel en weet waar je naar toe wilt.
Vanuit GTD wordt gepropageerd om grotere taken (lees: projecten) op te knippen in actionables. Stuk voor stuk kleine taken die je direct kunt starten.
Daar sluit je mooi op aan! Die twee lijken in je stuk bijna tegenstrijdig te zijn, maar ik denk dat veel mensen die worstelen met timemanagement er een heel stuk verder mee kunnen komen.
Iedereen die nieuwsgierig is hoe zijn overtuigingen hem in de weg kunnen zitten bij timemanagement (lees: zelfmanagement) mogen op mijn site een artikel met oefeningen downloaden!
http://www.marcotieleman.nl/upload/files/zzpers_timemanagement_bestaat_n…
Hallo Marco,
Bedankt voor je kanttekening. Maar bij die kanttekening heb ik ook nog wel een kanttekening.
Ten eerste, het gaat hier specifiek om een manier om uitstelgedrag te verhelpen. ALS je de neiging hebt om vast te lopen omdat je louter naar het grote geheel kijkt, DAN kun je beter kijken welke eerste stap je kunt zetten. Het is wél nodig om te weten waar je naar toe wilt — en daar komt Covey’s tweede ‘habit,’ Begin with the end in mind om de hoek kijken. Het is alleen beslist niet nodig dat je van te voren exact weet waar de route langs gaat, alleen dat je een eerste stap in de goede richting zet.
Om het in GTD termen te gieten: het is handig en nuttig om bij het noteren van een ‘project’ er zo helder en eenduidig mogelijk bij te zetten wanneer dat project afgerond genoemd kan worden. Maar het is niet nodig om alle tussenliggende ‘actiestappen’ ook meteen te noteren: alleen de eerstvolgende fysieke handeling.
Ten tweede, mede namens de lezers van deze blog bedankt voor het aanbieden van je PDF ‘Timemanagement bestaat niet’. Ik ben het volkomen met je eens dat je tijd niet kunt managen; we hebben ten slotte allemaal 24 uur in een dag zitten. Wat wel binnen je eigen vermogen ligt is wat je in (en met) die tijd doet. Jij noemt dat zelfmanagement; ik noem dat focusmanagement, maar dat zijn verschillende labels voor wat in wezen hetzelfde is.
Nogmaals bedankt voor je reactie; ik hoop dat je een even mooie reactie kunt geven op het vervolg van deze blog.