Verslaafd aan e-mail?

Ingezonden door Bert Plat op vr, 10/15/2010 - 11:17

Zet jij je laptop aan bij het wakker worden en controleer je je mail voordat je je tanden poetst?

Check je je mail als je in de auto zit, ook al is de kans vier keer zo groot dat je dan een ongeluk veroorzaakt?

Beantwoord jij je mail op je smartphone terwijl je van de ene naar de andere vergadering loopt?

Doe je ‘nog even de laatste paar mailtjes’ thuis op de oprit of in de garage?

Controleer je ‘s avonds, voor het licht uitgaat, nog even één keer je mail?

Vorige maand hield mijn bedrijf, The Energy Project, een opiniepeiling op de Huffington Post waarin deelnemers werden gevraagd naar hun ervaringen op het werk. Een van de vragen was over e-mail.

Van de 1200 deelnemers verklaarde zo’n 60 procent dat ze per dag niet meer dan een uur of twee volledig zonder e-mail zaten. Twintig procent was zelfs minder dan een half uur per dag niet verbonden met internet.

Is de volgende stap het intraveneus toedienen van e-mail?

Ik gaf onlangs een presentatie bij een Fortune 100 organisatie over het belang van focussen op één ding tegelijk, en wat onophoudelijke onderbrekingen doen met onze aandacht. Na afloop kwam een jongeman naar me toe die in het financiewezen werkzaam was. Welbespraakt en volstrekt openhartig zei hij: “Alles wat je zegt is waar. Maar het lukt mij niet. Als ik een e-mail krijg moet ik er naar kijken.”

“Misschien moet je ‘m gedurende de dag zo af en toe gewoon uitzetten?” suggereerde ik.

“Ik denk niet dat ik dat kan,” antwoordde hij. “Zo gauw ik ‘m uitzet denk ik alleen nog maar aan wat ik mis.”

Het is niet meer ‘information overload’ waar we mee worstelen, maar verslaving — aan actie, informatie, verbinding, maar bovenal aan onmiddellijke bevrediging.

Aan het eind van de jaren 1960 begon de psycholoog Walter Mischel met z’n beroemd geworden marshmallow experiment. Hij zette achtereenvolgens een marshmallow op tafel voor een serie vier jarige kinderen, en vertelde ze dat ze ‘m mochten opeten als hij de kamer verliet, als ze maar even met een belletje rinkelden. Maar als ze er in slaagden om even te wachten tot hij weer terug was zouden ze niet een, maar twee marshmallows krijgen.

Zeventig pocent van de kinderen gaf al binnen een minuut op. Slechts dertig procent slaagde er in om 15 minuten te wachten.

Mischel noemde de marshmallows een “hete prikkel” — oftewel zeer verleidelijk — niet ongelijk aan de ping van een nieuwe e-mail of sms.

Wij worden aangetrokken door alles dat instant bevrediging biedt, ook al weten we dat langer wachten een grotere beloning oplevert. Ook zijn we geneigd elk excuus aan te grijpen om te stoppen met werken aan iets dat lastig is, of diepe concentratie vergt.

Wat Mischel ontdekte is dat de kinderen die snel toegaven hun eigen beperkte wilskracht snel opsoupeerden door strak (en verlangend) naar de marshmallow te kijken. Degenen die wel in staat bleken om te wachten richtten hun aandacht op iets heel anders: ze keken vooral niet naar de marshmallow.

Mischel noemde deze vaardigheid “strategisch gebruik van aandacht.” Het is een vaardigheid die veel van ons verloren hebben aan de Pavlov-ping van e-mail.

Jaren later deed Mischel het experiment nogmaals met een nieuwe groep vier-jarigen, en leerde toen de snelle snoepers het geheim om het langer vol te houden: simpele manieren om de aandacht weg te houden van de marshmallow. Kinderen die eerst niet in staat waren om langer dan een minuut te wachten leerden heel snel hoe ze de volledige 15 minuten konden volhouden.

Wij kunnen ook leren hoe we onze aandacht strategisch kunnen richten. Met betrekking tot e-mail en internet is het van groot belang dat we leren hoe we onszelf meer tijd kunnen geven om reflectief, creatief en geconcentreerd na te denken, om ons staande te houden in een wereld die steeds complexer wordt.

Als je op dit moment volledig aan je mail gekluisterd zit: begin klein. Kies een moment op de dag dat je even, een half uur of een uur, je mail helemaal kunt uitzetten, en concentreer je op iets dat je volledige aandacht vereist. Doe dat langzamerhand, bij het groeien van je concentratievermogen, ook op andere momenten van de dag, en langere perioden.

Hier is een manier om te beginnen: pak je lunchpauze terug. Ik schreef hier vorige week over op deze website. In de lunchpauze, kruip achter je computer vandaan en laat je smartphone eens gewoon liggen. Gebruik de pauze om ook je hersens eens rust te gunnen, of laat ze juist eens geconcentreerd nadenken over een ingewikkeld probleem. Of lunch met iemand anders en maak eens werkelijk contact met die persoon. De verandering ververst je dag, en bovendien train je ook op die manier je concentratievermogen.

Pak je lunchpauze terug, en pak je focus terug. Het zijn de eerste twee stappen in het terugveroveren van je leven.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (2 votes, average: 5.00 out of 5)
Loading...Loading...
Trackback URL

Reageer

Uw naam:

E-mailadres:

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.

Homepage:

Onderwerp:

Reactie: *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Dit interessante artikel is uit het Engels vertaald; het origineel is van Tony Schwartz en verscheen op 29 juni 2010 op de website van de Harvard Business Review. Samen met Jim Loehr schreef Tony het boek The Power of Full Engagement, wat een van de pijlers is waarop mijn trainings- en coachingsaanpak rust. Tony is CEO van The Energy Project, dat als slogan “A Better Way of Working” heeft — en dat probeer ik ook te bereiken.


In de eerste versie van deze weblog had ik een aantal links in de tekst zelf staan. Om de verleiding van het wegklikken niet te groot te maken heb ik ze er weer uitgehaald, en in deze sidebar gezet:


De Huffington Post is een invloedrijke online krant.


Meer over de psycholoog Walter Mischel kun je vinden op de Engelstalige Wikipedia; een Nederlandse vertaling is er nog niet. Filmpjes van zijn marshmallow experiment kun je op deze weblog vinden in het artikel Het belangrijkste dat je je kind kunt leren.


Tony noemt het terugpakken van je lunchpauze als eerste stap; hij schreef erover in het artikel Take Back Your Lunch And Transform Your Day, eveneens op de website van de Harvard Business Review.