Babauta heeft ‘t mis

Leo Babauta is mijn internetheld. Zijn boek Zen Habits is één van de redenen geweest dat mijn carrière een ommezwaai heeft gemaakt. Maar met het artikel Toss Productivity Out dat hij gisteren publiceerde slaat hij wat mij betreft toch de plank goed mis.

Leo stelt in het artikel dat de meeste productiviteitstips

[are] well-meaning, but the advice is wrong for a simple reason: it’s meant to squeeze the most productivity out of your day, instead of making your days better.

Met andere woorden, en in het Nederlands: productiviteitstips (en dus ook de -trainingen) helpen je om zo veel mogelijk werk in je dag te proppen en je tijd zo efficiënt mogelijk te benutten zodat je zoveel mogelijk gedaan krijgt. Maar je leven wordt er niet beter van, zegt Leo. In plaats daarvan kun je beterminder doen, en meer aandacht besteden aan wat werkelijk belangrijk is.

Sorry, maar waarin verschilt dat dan van productief zijn?

Productiviteit, in mijn trainingen, houdt in dat je doet wat je wilt doen.

In eerste instantie is dat gericht op het efficiënter leren wegwerken van de taken, projecten en klussen waarvan je meent dat die gedaan moeten worden. De systematische aanpak van de GTD methode helpt je om al die taken, projecten en klussen te inventariseren en vervolgens zodanig te organiseren dat je ze kunt uitvoeren met maximale efficiëntie. Dat wil zeggen: met minimale inzet van beperkte resources als tijd en mentale en/of fysieke moeite.

Je wint dus tijd en energie. Maar ofschoon de meeste timemanagementtrainingen op dit punt stoppen ben je dan nog niet werkelijk productief. De vraag die nog beantwoord moet worden is: is datgene wat je aan taken, projecten en klussen geïnventariseerd hebt ook werkelijk waar je je tijd en moeite in wilt steken? Ben je ook effectief? Doe je wat je wilt doen?

Beter gezegd: levert het een positieve bijdrage aan het leven dat je wilt leven? ‘s Morgens in de file staan en op kantoor rapporten schrijven totdat je weer in de file terug kunt aansluiten is misschien niet direct wat je wilt doen, maar het zorgt wel voor een dak boven je hoofd (en dat van je kinderen), iets te eten en de mogelijkheid om in het weekend lekker samen te gaan zeilen. Ben je toch effectief.

Je kunt je afvragen of er geen andere — efficiëntere — manieren zijn om hetzelfde doel te bereiken, maar die discussie kun je pas goed voeren als je weet (a) wat je nu aan het doen bent, (b) wat je (ooit) zou willen doen, en (c) hoe die twee aan elkaar passen.

Pas als je een goed en recent antwoord hebt op die drie vragen kun je zeggen of je werkelijk productief bent.

Dat de invulling van dat antwoord voor de één heel anders is dan voor de ander ligt voor de hand. Alice werkt nu ‘beneden haar niveau’ als autowasser, maar het levert wel een positieve (financiële) bijdrage aan haar wens om door Azië te backpacken. Bob werkt op dit moment zo’n beetje 24×7, maar heeft een duidelijk visioen wat hij gaat doen als hij z’n bloeiende bedrijf heeft verkocht. En Chris heeft met z’n part-time baantje moeite om de eindjes aan elkaar te knopen, maar kan als zwemtrainer wel zijn enthousiasme voor de sport overbrengen aan zijn pupillen.

En Leo Babauta heeft z’n leven zodanig vereenvoudigd dat hij meer tijd overhoudt om met andere mensen te praten, z’n kinderen op te voeden en zich op het hier en nu te richten.

Zowel Alice, Bob, Chris als Leo weten wat ze doen, en weten waarvoor ze het doen. Dat maakt hun leven beter.

Dat maakt ze productief.

En dat betekent niet, zoals Leo stelt, dat je je dag vult met dingen die je moetdoen. Het betekent dat je je dag vult met dingen die je wilt doen.